Noodkreet van de onbegrepen hond

Naar aanleiding van het bijtincident met 3 Staffordshire Terriërs in Rotterdam afgelopen week is de discussie omtrent zogenaamde “HR-honden” (Hoog Risico honden; honden met een grotere bijtkracht en/of lagere bijtdrempel) wederom opgelaaid. Steeds opnieuw komt het onderwerp op tafel en dezelfde discussie wordt herhaald, waarna er vervolgens niets significant verandert.
Wij willen dat deze discussie stopt. Iedere keer wanneer een hond iemand heeft gebeten (voornamelijk wanneer dit een zogenaamde “HR-hond” betreft), wordt de hond als crimineel breed uitgemeten in de media, als veroorzaker afgeschilderd en worden er enkel maatregelen geroepen die het hele ras de schuld lijken te geven. Ook, of misschien wel vooral, in de politiek worden honden na een bijtincident als zondebok aangewezen.

Dit vinden wij bijzonder ondoordacht. Een hond kan, zeker in onze maatschappij, niet altijd bewuste keuzes maken over zijn acties en de consequenties die hieruit volgen, zoals wij mensen wel degelijk kunnen (althans, dit zouden we moeten kunnen, maar met onze huidige levensstijl blijkt dit zelfs voor veel mensen al erg moeilijk).
Een hond is geen mens en kan daarom logischerwijs ook niet als mens veroordeeld worden. Toch gebeurt dit in de media en in de politiek keer op keer.

Van nature leven honden in een vaste (kleine) roedel in een eigen territorium. Zij worden niet of nauwelijks geconfronteerd met honden die zij niet kennen en blijven in hun eigen veilige gebied waar ze de prikkels kennen. Hier in Nederland is de situatie heel anders: honden komen dagelijks vreemde soortgenoten tegen in krappe en drukke omgevingen en hebben de mogelijkheid niet meer om een eigen ruimte te claimen. Vaak wordt er niet eens rekening gehouden met de persoonlijke zone van de hond en moeten zij maar dulden dat mens, dier en voertuig hier doorheen banjeren zonder dat ze een krimp mogen geven. Iets dat voor de meeste mensen al een onmogelijke opgave is. Toch plaatsen de meeste van ons onze honden dagelijks in een dergelijke situatie. Daarbij wordt het in Nederland steeds voller en drukker, waardoor de situatie voor honden (en mensen) steeds moeilijker en complexer wordt.

Om hier nog een schepje bovenop te doen: onze kennis over honden en hun gedrag schiet aan alle kanten te kort. Hierdoor zijn we als samenleving niet in staat om honden in deze onnatuurlijke situatie zo te begeleiden dat zij er op de juiste manier mee om leren gaan. Integendeel: veel mensen gaan er nog vanuit dat ze het zelf wel oplossen of het uit zichzelf wel kunnen. Enerzijds kunnen honden niet zelf nadenken over acties en consequenties die niet in hun natuur liggen, of moeilijke situaties logisch beredeneren in voor hen spannende momenten. Anderzijds hebben wij mensen zelf al best veel moeite onszelf goed te managen in de huidige maatschappij. Hoe kunnen we dit dan in vredesnaam van onze honden verwachten, in alle situaties nog wel? Je kunt een ander niet leren wat je zelf niet kan… Door ons vaak drukke en stressvolle leven, zijn we zelf gehaast en hebben we een kort lontje. Dit projecteren wij (onbewust) op onze honden, waardoor ook zij stress gaan ervaren. Het typerende van de meeste HR-honden is dat dit extra gevoelige honden zijn; zij vangen onze signalen en de signalen die ze op straat en in de omgeving meekrijgen dus extra sterk op en worden hier sneller door beïnvloed. De meeste HR-honden zijn honden met een grotere bijtkracht dan je gemiddelde Retriever, maar ook daar kunnen ze zelf niets aan doen. Wij hebben die kracht erin gefokt en wij hebben ervoor gezorgd dat angsten en onzekerheden in veel van deze rassen prominent aanwezig is. Juist dit maakt dat deze honden bij extra bewuste mensen geplaatst dienen te worden. Een betere screening bij alle plaatsingen van álle honden(rassen) en een verplichte cursus waarbij gedrag i.p.v. gehoorzaamheid centraal staat en honden (en baasjes) prikkels beter leren verwerken, zouden hier al een groot verschil kunnen maken.

Wat wij van honden verwachten staat namelijk steeds verder van hun natuur af. Hiermee zoeken wij steeds verder de grens van het onmogelijke op. Wanneer een hond dan een natuurlijke respons geeft door te bijten, wat in hondengedrag doodnormaal is, heeft de hond het ineens gedaan. Zij kunnen ook niet helpen dat mensen nu eenmaal een tere huid hebben die niet goed bestand is tegen de tanden van onze viervoeters. Het is echter hun enige manier van verdedigen, hun enige manier om écht duidelijk aan te geven dat we hen al heel lang aan het overvragen zijn. Wij mensen hebben problemen gecreëerd voor onze honden, het is dan ook aan ons om deze problematiek weer op te lossen. Dit is overigens ook heel goed mogelijk, wanneer we bereid zijn meer bewust te worden van wie we zijn, wat we écht doen en wanneer we bereid zijn eens goed in de spiegel te kijken om onze intrinsieke waardes onder de loep te nemen.
Ondanks dat we het allemaal goed bedoelen wordt het probleem op dit moment namelijk alleen maar groter en groter.

Een constructieve oplossing voor deze problemen? Die is er al. En sterker nog, die ligt ook behoorlijk voor de hand. Maar zo lang wij mensen te trots zijn om onze fouten te erkennen om ze vervolgens te herstellen, zal dit probleem alleen maar verder uit de hand lopen, met als gevolg vanuit wanhoop opgestelde strengere regelgevingen die kant noch wal raken. Onze eigen problemen in de schoenen van een andere diersoort schuiven, is dat echt het beste dat we kunnen bedenken? We hebben dit in het verleden toch al eens geprobeerd en dat haalde niets uit…
Idealiter zou de politiek het voortouw moeten nemen in het constructief oplossen van dit probleem. Zij zal het goede voorbeeld moeten geven en maatregelen treffen die hierbij passen. Wijs de veroorzaker aan (de mens) en laat daar dan ook de oplossing vandaan komen. Alleen op die manier kunnen we gezamenlijk tot een constructieve samenleving komen, voor mens en dier. Niet door vingers te wijzen naar een onschuldig diersoort dat geen weerwoord kan geven, maar door verantwoordelijkheid te nemen voor onze daden en ons in te zetten om dit door ons gecreëerde probleem ook weer zelf op te lossen. Zelfbewustzijn begint met de fout in jezelf te zoeken natuurlijk.

Zie de trend van een toename in bijtincidenten als een noodkreet van de hond die niet door ons begrepen wordt. Een sterker signaal kan een diersoort niet geven. Het is echter aan ons wat we ermee doen.

Een gedachte over “Noodkreet van de onbegrepen hond

Voeg uw reactie toe

  1. Zorgen dat niet zomaar iedereen een hond aan kan schaffen. Word al weken schijtziek van dat klerebeest van de buurman die de hele dag jankt, piept en blaft. Want baasje moet werken, en ’s avonds wil baasje op stap. Ik weet dat de hond er weinig aan kan doen, maar het frustreert me immens. Als er nou eens eisen worden gesteld vóór de aanschaf, scheelt dat heel veel overlast voor een ander en is die “overbevolking” ook stukken minder. Win win zou ik zeggen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: